Camiño de Santiago

Segunda etapa: Zos-Allariz

Día 18 de abril. Son as 9:00. Estamos en Zos (Trasmiras). A mañá está fresquiña. Só hai 3 graos. Comezamos a andar pola chaira da Limia. Camiño monótono entre trigais. O percorrido inicial é levadeiro. Andamos lixeiro. Ao cabo dunha hora cruzamos o río Lethes, hoxe Limia. Por sorte, a diferencia do que conta a lenda, non nos esquecemos dos que nos acompañan, pero recordamos o paso das tropas romanas e como Décimo Xuño Bruto foi chamando polo nome aos soldados e mostrando que non era tal o que contaban sobre o esquecemento dos que o cruzaban. Así acabou a conquista do noroeste.... Recordo tamén a mitoloxía grega e a barca de Caronte que levaba as almas ao reino de Hades. De aquí procede a lenda do río do Lethes ou do esquecemento.

Comadres e compadre. Lagoa de Antela

Parada en Xinzo. Atravesamos a vila e seguimos o monótono camiño de cara ás pequenas lagoas. Antes era a Lagoa de Antela onde estivera a cidade de Antioquía. Segundo a lenda quedara cuberta pola auga como castigo pola falta de caridade dos seus habitantes.... Na mañá de San Xoán aínda se pode ver no fondo o campanario da igrexa. Iso din...

Cachenas

Ao pouco tempo, chegamos a Vilariño das Poldras. A partir de agora, vai cambiando a paisaxe. Imos de cara a Sandiás. Polo leste está a chaira da Limia, polo oeste vai aparecendo o monte cheo de arboreda. Nun campo grande pace un bo número de cachenas. Falamos da súa procedencia. Cando eu era rapaz quedaban moi poucas no lugar de Olelas, Entrimo. Daquela non se valoraban, pois eran de pequeno tamaño, valían pouco para traballar e os becerriños moi pequenos. A súa vantaxe era a boa adaptación á agreste Serra do Quinxo. Chamaban a atención polos cornos tan grandes nun corpo tan pequeno. Hoxe esta raza está recuperada e estendida por toda Galicia, dende A Baixa Limia á Serra de Ortegal, dende O Caurel ás terras de Viana. 

 

Camiño. Piñeira de Arcos

Pasamos por Sandiás. Agora continuamos pola beira da estrada e enseguida entramos nun precioso monte de bidos e carballos. O camiño de carro polo que imos é brando. Os pés agradéceno. Todos comentamos o cambio na paisaxe e a fermosura dela. Cruzamos regueiros, vemos fontes, relaxámonos coa sombra, o piar dos paxaros. Isto é o que todos queriamos.

Comadres e compadre. San Salvador dos Penedos

Chegamos a Piñeira de Arcos. Collemos folgos cunha paradiña, froita e auga para subir ata o lugar de San Salvador dos Penedos, situado nun pequeno outeiro. Custa un pouco, xa levamos preto de 20 km e máis de 4 horas nas pernas. Vale a pena. Agora xa comezamos a baixada. A paisaxe é dunha enorme fermosura. Ás veces imos por camiño de carros, outras por carreiros, pero sempre polo medio de carballeiras con algúns bidos nas zonas de auga. Acompáñanos o cuco co seu canto. Así dá gusto camiñar. Non notamos a fatiga.

Burros beigueiros

Ao pouco divisamos no fondo a vila de Allariz. Está a unha carreiriña de can. Baixamos por Paiocordeiro. Aquí vemos os burros veigueiros ou fariñeiros do Proxecto Andrea. Son animais mansos e dóciles. Na nosa casa, sempre houbo un. Librábanos de moitas carrexas ás costas. Eles carraban a diario os feixes de herba para o gando, o gran para o muíño e a fariña de volta, sacos de patacas na recolleita, monllos de millo na colleita, ....

Comida den Allariz

Chegamos a Allariz ás 15:10. Foron 28km. en 6 horas. A fame apreta. Os pés xa non queren camiñar. Moitas son as ganas de sentar, coller o bocadillo e gozar dunha cervexa ben fresca. A compañía tamén e boa. Témolo merecido!!

 

Serafín Vázquez. 20 de abril de 2021.

 

Ruta do Pozo do Demo

Tarde soleada de abril. Día de andaina. Van tamén as miñas comadres, Casi e Berta. O destino é o Pozo do Demo. Saímos do Camiño do Astante en Ábedes. Seguimos polo Camiño dos Fornos Vellos ata o Camiño de San Antón. Pasamos por diante da capela. Ao seu lado está un lagar rupestre usado polos romanos e castrexos para pisar as uvas e sacar o viño. Continuamos de cara ao balneario de Cabreiroá. Cruzamos o regueiro de Ábeles. O cuco acompáñanos co seu canto dende os alto dun freixo ao lado do Regueiro das Quintas. Intento localizalo pero non consigo velo. Sempre está no máis alto das árbores.

 

Imos polo Camiño do Pato, cruzamos a Autovía das Rías Baixas. Ao pouco tempo, despois de saltar polas espondras para cruzar o Regueiro das Quintas, comezamos a subida. Imos polo carreiro ao lado da estrada de Vilardecervos. Logo, desviámonos polo Camiño que vai á Veiga das Meás. A subida é dura polas ladeiras do Montemaior. Chegamos ao chairo. Bebemos, facemos unha paradiña e contemplamos aos nosos pés todo o val de Monterrei. 

Comezamos baixando de cara ao Pozo do Demo ata a Fervenza das Quintas. Este era o destino. Gozamos da beleza das fechas, da natureza, dos sons da auga. Falamos, rimos, miramos. Estamos a gusto. Mereceu a pena o esforzo.

Continuamos polo carreiro de volta. Paramos no Banco máis bonito do mundo. Vemos todo o val. Enfronte nosa o castelo. Pensamos, cantas veces imos lonxe para coñecer e non sabemos o que temos ao noso arredor.

Baixamos pola ladeira, polo camiño de carros. Reparamos en como están as marcas das rodas nas laxes. Moitos carros tiveron que pasar para gastar pouco a pouco as duras rochas! Boas xugadas tiña que haber para subir este monte! Recordos da infancia e dos duros traballos na aldea.

Xa no val imos visitar o xacemento romano do Bouzadoiro, escavado no século pasado por Xesús Taboada Chivite. Trátase dunha “villa” romana, casa de campo. Hoxe está bastante abandonada e case cuberta de xestas.

Volvemos por outro camiño ata Cabreiroá, pasamos de novo polo San Antón e chegamos a casa, cansados. Foron 15km. en tres horas. Esperan unhas cervexas fresquiñas. Valeu a pena!!

Serafín Vázquez. 16 de abril de 2021

Quinta do Astante 

 

Viño artesán

elaborado con todo coidado e esmero, 

de forma tradicional,

con uva mencía, araúxa e merenzao,

producidas nas ladeiras de Ábedes

a poucos pasos da capela de San Antón.

 

Colleita excelente do ano 2020.

 

 Serafín Vázquez. 14 de abril de 2021.

 

 Camiño de Santiago

Primeira etapa: Monterrei-Zos (Trasmiras)

 

Cruceiro de Monterrei. Km 0

Son as 8:30 do día 11 de abril. Comezamos unha aventura, o Camiño de Santiago,  dende o cruceiro de Monterrei, situado ao pé do castelo. Somos un  grupo de 40 persoas. Vou acompañado polas miñas comadres. A primeira etapa de 26 quilómetros levounos polo noso val entre, as viñas que comezan a agromar ata o lugar de Infesta, onde fixemos o primeiro descanso para repor forzas.  Dende alí comezamos unha moi dura subida ata As Cruces, pasamos por Rebordondo (lugar de moitos recordos dos sete anos vividos aquí), continuamos con outra boa subida ata o alto de Penaverde situado a 850m., onde fixemos a segunda e breve parada. Foron 7 quilómetros moi difíciles. Segundo nos comentan, os máis duros do Camiño. Sentímonos reconfortados por telos superado. Agora avistamos toda a chaira da Limia. Levamos andados 15 dos 26 quilómetros da etapa. Iniciamos un pequeno descenso de outros 3 quilómetros ata Viladerrei. 

 Comadres e compadre. Rebordondo

Todo o traxecto foi moi agradable. Ao comezo entre viñas, logo entre piñeiros, bidos, amieros e carballeiras. O día acompañou, sen chuvia, fresquiño e con algo de sol. A primavera xa se percibe por todos os lados. Xestas floridas, tamén as árbores froiteiras, ruído ameno dos regatos e o canto dos paxaros.  

De Viladerrei ata Zos só nos quedan 7 quilómetros. A xente está animada, pois acabaron as súbidas, agora todo é chairo. Decidimos chegar ao destino e non parar a comer. Imos andando con ganas, xa falta pouco. Iso pensamos. Andamos e andamos. Agora vese o camiño ata moi lonxe. Pola chaira da Limia, entre nabais e trigais,  andas e andas pero non dás chegado ao final. As forzas xa van a menos. Vaia camiños máis dereitos e longos... Nunca os dás acabado. O grupo vaise estirando...Cada quen vai ao seu paso. Por fin, vense lonxe as casas do lugar onde situamos o final de etapa. Parece que falta pouco. Seguimos, seguimos, animámonos e ás 14:45 chegamos ao destino. Despois de 6 horas camiñando, ¡qué satisfacción!! Sentamos, sacamos os bocatas, chegan unhas desexadas cerveciñas ben frías e a disfrutar! Témolo merecido!!

Serafín Vázquez. 12 de abril de 2021.

Quinta do Astante

Viño artesán elaborado con todo 

coidado e esmero,

de forma tradicional, 

con uva godello, treixadura 

e dona branca,

producidas nas ladeiras de Ábedes

a poucos pasos da 

capela do San Antón.

Colleita excelente do ano 2020. 

 Serafín Vázquez

Xosé Carlos Caneiro

Escritor verinense de final do século XX e comezos do XXI

Deberes si, deberes non.

Este é un debate que vén de moi atrás. Hai quen opina que os nenos nos primeiros anos da súa etapa escolar non deben levar tarefas para casa, porque lles debe ser suficiente o tempo na escola para realizar todo o traballo. Pensan que as tardes, hoxe a maioría dos coles só teñen clase de mañá, son para xogar, para actividades propias, para o lecer. Outros, en cambio, pensamos que dende pequenos lles é bo levar algunha actividade para casa, para que se vaian afacendo a traballar eles sós, para que adquiran autonomía, para que se vaian facendo responsables. Non se trata de que vaian cargados de libros e deberes con 6 ou 7 aniños. Trátase de que teñan algo para facer en 20, 30 minutos: un exercicio, unha conta, un contiño para ler…. Considero que lles é moi positivo que vaian adquirindo hábito dende pequenos. Con 11 ou 12 anos xa van ter que facer traballos, estudar… Cando vaian para a ESO terán máis, en bacharelato máis… Nesta etapa terán que estudar unhas cantas horas diarias. Como van estar estudando 4 horas diarias se non foron adquirindo paulatinamente ese hábito de estudo necesario? Como pai dun neno de 5º de primaria e dunha nena de 2º de Bach., ademais de profesor dende hai xa uns poucos anos, creo que teño certos argumentos. Como van estudar as horas necesarias na carreira? Como van ser autónomos para preparar temas, facer traballos… se antes non o fixeron?

Os valores, os hábitos na vida vanse adquirindo pouco a pouco dende pequenos. Aos adultos é difícil facernos cambiar, levarnos ao rego, endereitarnos se xa estamos torcidos. Creo que debemos fomentar e valorar o esforzo na escola, o traballo diario, a responsabilidade. Se cadra, estou equivocado. 

Serafín Vázquez, 16 de marzo de 2018